3065 sayılı Katma Değer Vergisi Kanunu'nun 2. maddesi teslimi; "bir mal üzerindeki tasarruf hakkının malik veya onun adına hareket edenlerce, alıcıya veya adına hareket edenlere devredilmesi" olarak tanımlar. Normal şartlarda teslim için iki taraf (satıcı-alıcı) ve tasarruf devri aranır.

Ancak Kanun koyucu, 3. madde ile taraflar arasında klasik bir satım ilişkisi ya da fiili bir harici bedel devri olmasa dahi belirli işlemleri "teslim sayılan haller" kapsamına almıştır. Buradaki temel amaç, işletme bünyesindeki malların vergisiz biçimde nihai tüketime girmesini önlemek ve vergi zincirinin kopmasını engellemektir.

KDVK (Katma Değer Vergisi Kanunu) Madde 3'te 3 temel durum söz konusudur. İlki vergiye tabi malların işletme dışına çıkarılmasıdır. Kapsamı; vergiye tabi malların her ne suretle olursa olsun, vergiye tabi işlemler dışındaki amaçlarla işletmeden çekilmesi veya işletme personeline ücret, prim, ikramiye, hediye gibi adlarla ayni olarak verilmesidir. Bu işlem bedelsiz dahi olsa KDV doğar. İşletme, emsal bedel üzerinden fatura düzenleyerek hesaplanan KDV'yi beyan etmek zorundadır. Bu gibi durumlarda işletmeden çekilen veya personele verilen değerlerin KDVK'nın 27. maddesine göre emsal bedeli ile değerlendirilmesi gerekir.

İkincisi malların istisna edilmiş mallar için kullanılması veya sarfı. Vergiye tabi malların, üretilip teslimi vergiden istisna edilmiş olan mallar için her ne suretle olursa olsun kullanılması veya sarfı teslim sayılır. Bu düzenleme, istisna kapsamındaki nihai ürünlerin üretiminde tüketilen girdilerin vergilendirme zinciri dışına çıkmasını dengelemeyi amaçlar.

Son olarak üçüncü durum ise mülkiyeti Muhafaza kaydıyla yapılan satışlarda zilyetliğin devri. Mülkiyeti muhafaza kaydıyla yapılan satışlarda malın zilyetliğinin devri teslim sayılır. Bu tür satışlarda taşınır malın mülkiyeti hukuken satıcının üzerinde bırakılsa da mal fiilen alıcıya teslim edilmektedir.

KDVK’nın 3. maddesi, vergi hukukunun en temel ilkelerinden biri olan "ekonomik yaklaşım" ilkesinin katma değer vergisindeki somut bir tezahürüdür. Kanun koyucu, şekli mülkiyet devirlerine veya klasik sözleşme tiplerine sıkışıp kalmak yerine iktisadi fiiliyatı esas almıştır.

İster işletme içi tüketim veya personele sağlanan ayni menfaatler olsun, ister istisna kapsamındaki üretimlere yönlendirilen girdiler ya da mülkiyeti muhafaza kaydıyla yapılan vadeli zilyetlik devirleri olsun; bu işlemlerin tümünde nihai hedef vergi piramidinin aşınmasını önlemek, indirim mekanizmasıyla Hazine aleyhine oluşabilecek haksız avantajları engellemek ve vergi güvenliğini temin etmektir.

Son tahlilde, teslim sayılan hallerin varlığı; mükelleflerin faturasız mal çekişi, örtülü kazanç aktarımı veya vergisiz nihai tüketim gibi yollarla vergi matrahını aşındırmasını engelleyen caydırıcı ve düzenleyici bir emniyet sübabı işlevi görmektedir. Dolayısıyla bu hükümlerin doğru yorumlanması, işletmeler açısından yalnızca vergisel bir uyum meselesi değil, aynı zamanda ciddi tarhiyat ve ceza risklerini bertaraf eden hayati bir muhasebe ve vergi hukuku gerekliliğidir.